Szczeniaki labrador, szczeniaki owczarka niemieckiego długowłosego

Jaki pan, taki..............pies

Patrząc na grupę sześciomiesięcznych szczeniąt wraz z ich właścicielami stosunkowo łatwo jest powiedzieć, które
szenię nalezy do kogo. Dzieje się tak, ponieważ w szczeniętach, jak w lustrze, odbija sie nasz charakter.
Nie powinno to chyba dziwić, wszak dzielą one z nami nasze emocje i doświadczenia. Na przykład ludzie zadowoleni
z życia i pełni miłości do świata z reguły mają równie szczęśliwe i radosne psy, podczas gdy znudzone życiem i nie interesujące się niczym psy należą do podobnych właścicieli.
Osoba samotna, której jedynym towarzyszem życia jest pudel, ma z reguły smutnego, zamkniętego w sobie pudelka. Radosna i pełna energii rodzina z rottweilerem ma zazwyczaj psa, który nie skrzywdzi nawet przysłowiowej
muchy, ale jednoczesnie zrobi wszystko, żeby cię polizać, kiedy ma na to ochotę. Rodziny, w których napięcia i konflikty są na porządku dziennym, a dzieci odreagowują swoje frustracje np. na zwierzętach, mają z reguły psa, który jest agresywny i często potrafi niespodziewanie zaatakować.
Także dzieci są odbiciem cech rodziców. Jeżeli w szkółkach dla szczeniąt dzieci siedzą spokojnie i grzecznie słuchają tego, co instruktor ma do powiedzenia, ich podopieczni z pewnością będą się zachowywać podobnie.  Jeżeli zaś są niegrzeczne, wtrącają się do wszystkiego, nawet wtedy, kiedy proszono je o to, aby tego nie robiły,
jest łatwo przewidzieć, jak będzie się zachowywał pies, wychowany w takim domu.
Dzieje się tak, ponieważ ludzie wychowują  zarówno własne dzieci, jak i szczenięta w sposób, w jaki sami zostali wychowani. To, co miało wpływ na rozwój ich osobowości, ma teraz wpływ na rozwój osobowości ich dzieci i szczeniąt przez nich wychowywanych. Dlatego też jest wysoce prawdopodobne, że wszyscy w danej rodzinie będą się zachowywać i reagować podobnie.

Osoby samotne

Sytuacje, gdzie pod jednym dachem mieszka jedna osoba i jeden pies, charakteryzują często pewne skrajności. Osoby samotne mają skłonność do poświęcania zbyt wiele czasu swoim podopiecznym, do przesadnego zabiegania o ich względy. W konsekwencji z relacji takich są wykluczani inni ludzie. Psy wychowane w taki sposób często nie tolerują osób trzecich, zwłaszcza tych, które wkraczają na ich terytorium.
Co więcej - osoby samotne bardzo często rozpieszczają swoich pupili, na co w wieloosobowych rodzinach nie zawsze jest czas. Pies, wychowany w taki sposób często nabiera przekonania, że w hierarchii stada stoi wyżej od swego pana co w połączeniu z brakiem socjalizacji prowadzi do zachowań agresywnych, wynikających z chęci "obrony" go przed obcymi.

Dzieci w rodzinie

Rodzina, w której są dzieci, to zazwyczaj miejsce gdzie jest wesoło i zawsze coś się dzieje. To z kolei ma dobry wpływ na proces socjalizacji szczenięcia. Z drugiej jednak strony w rodzinach takich dzieje się czasem tak wiele, że nie stracza już czasu na wychowanie szczenięcia, a jego właściciele często uświadamiają sobie którego pieknego dnia, że oto u ich boku niepostrzeżenie wyrósł pełen energii i źle ułożony pies.
Rodzice często są zbyt zajęci, aby poświęcić wystarczająco dużo czasu na spacery, zabawy czy wychowywanie szczenięcia. Bywa i tak, że pozostawiają to właśnie dzieciom. Te jednak, wcale nie w złych intencjach, mogą nauczyć szczenię złych nawyków.
Jeżeli więc pozwolisz swoim dzieciom bawić się bez nadzoru z twoim psem, gdy ciągle jeszcze jest szczenięciem, to możesz być pewien, że w przyszłości będziesz miał psa, który biega za wszystkim, co się rusza, skacze na ludzi, a nawet podgryza ich w nogi i ręce. A będzie to zgodne z jego naturą - to ona każe mu zwracać uwagę na wszelkie ruchy w jego otoczeniu i włączać się do każdej zabawy, która wydaje mu się interesująca.
Szczenię, które nauczyło się biegać za dziecmi i "podszczypywać" je za nogi, nie widzi w tym nic złego, dlatego też kiedy dorośnie, będzie się zachowywać dokładnie w ten sam sposób. Dla dzieci takie zachowanie to często jeszcze jedna niewinna zabawa, ale możesz być pewien, że nie będą już tak uważać, kiedy szczenie stanie się dorosłym psem. Co gorsza - może się zdarzyć, że na spacerze w parku pies pogoni za obcym dzieckiem, a ono może nie wiedzieć, że twój pies chciał się tylko pobawić. Bez względu na to, jak przyjacielski w stosunku do dzieci może być twój pies, obce dzieci mogą się najzwyczajniej go wystraszych, a w skrajnych przypadkach możesz być nawet oskarżony o "brak odpowiedniego nadzoru nad szczególnie agresywnym psem".
Dlatego też gdy masz dzieci, zwróć szczególną uwagę na to, czy uczą twoje szczenię tylko dobrych zachowań. Pokaż im, co robić, kiedy szczenię wskakuje na nie lub ciągnie za ubranie. Pokaż im również, jak nauczyć szczenię, aby wiedziało czego się od niego oczekuje i jak bawić się z nim tylko w sposób właściwy. Dyskretny nadzór nad tym, co robią dzieci ze szczenięciem, wystracza, aby sytuacja nie wymkneła się spod kontroli.
Pamiętaj, że bardzo małe dzieci są tylko dziećmi, mogą więc szczenię szczypać, szarpać je, rzucać weń wszystkim co mają w ręku, a to może łatwo je zranic. Samo szczenię, ze swoimi ostrymi jak igły ząbkami, również może zrobić im krzywdę. Bądź więc zawsze obecny przy ich wspólnych zabawach, aby móc interweniować, gdyby jedno z nich, lub oboje, potrzebowało pomocy. Starsze dzieci również mogą mu dokuczać, a nawet świadomie być okrutne, bo takie jest prawo ich wieku. Nastolatki natomiast z reguły bardziej są zajęte swoimi sprawami, nie jest więc dobrym pomysłem powierzanie im całkowitej odpowiedzialności za wychowanie szczenięcia. Niemniej jednak wszystkie dzieci są  zdolne do okazywania miłości i uczuć, a często robią to o wiele lepiej od dorosłych. Należy im tylko wskazać właściwy kierunke.
Ogólnie rzecz ujmując - wychowywanie szczenięcia z dziećmi może i powinno być radosne i pouczające dla obu stron.

Drugi pies w domu

Wiele osób często nabywa szczenię, aby pies, którego już mają, miał kompana do towarzystwa, kiedy oni sami długie godziny przebywają poza domem. Niestety, może to doprowadzić do sytuacji, w której szczenię nauczy się zwracać uwagę na drugiego psa, niż na właściciela, chyba że odpowiednio wcześnie podjęte zostaną kroki, aby temu zapobiec.
Szczenię w domu, w którym nie ma drugiego psa, musi się szybko nauczyć "ludzkiego" sposobu komunikowania się z nami, ponieważ jesteśmy dla niego jedynym towarzystwem. Natomiast szczenię, które wychowuje się razem z innym psem, ma w nim od razu przyjaciela, który "mówi" do niego tym samym językiem i lubi te same zabawy. Nie widzi więc soecjalnej potrzeby szybkiego nauczenia się "ludzkiego" sposobu komunikowania się. Jeżeli nie będziesz ograniczał ich wzajemnych kontaktów, twoje szczenię na pewno będzie przedkładało jego towarzystwo nad twoje. W przyszłości możesz mieć nawet z nim całkiem poważne problemy, jako że twój związek z nim nie będzie tak mocny jak ten, który mają właściciele jednego tylko psa. Kiedy podrośnie, nie będzie skory do wykonywania twoich poleceń i będzie ci trudniej go opanować. Na przykład gdy na spacerze w parku będziesz go chciał przywołać do siebie, może nie zareagować, ponieważ twój będzie dla niego  wciąż "obcym" językiem. Zamiast z tobą, będzie się wolał bawić z inhymi psami. Dlatego musisz być szczególnie ostrożny, kiedy już masz w rodzinie starszego psa, kupiłeś dwa szczenięta z tego samego miotu lub bardzo często (tzn. prawie codziennie) spotykasz inne psy, z którymi twoje szczenię lubi się bawić. Pozwalaj mu na zabawę z innymi psami lub szczeniętami, ale staraj się ograniczać czas takich zabaw. Ponieważ - przynajmniej na początku - zabawa z tobą nie będzie dla niego tak atrakcyjna jak z innymi psami, będziesz musiał poświęcić co najmniej trzy razy więcej czasu na zabawę z nim, niż czas jaki spędził bawiąc się z innymi psami. Staraj się separować szczenię od drugiego psa i to zarówno w dzień - kiedy jesteś np. w pracy - jak również w nocy. Możesz w tym celu użyć metalowej lub plastykowej siatki albo "płotka" (upewnij sie jednak czy starszy pies nie będzie w stanie go przeskoczyć). W ten sposób będą mogły cieszyć się swoją obecnością, ale nie będą się mogły razem bawić do momentu, kiedy ty będziesz mógł kontrolować ich zachowanie. Równie istotne jest to, że uczysz w ten sposób  twoje szczenię, aby pozostawało zupełnie samo, bez towarzystwa innych psów.
Kiedy bawisz się ze swoim starszym psem, odseparuj od zabawy szczenię. Kiedy zaś bawisz się ze szczenięciem, wyslij starszego psa np. do drugiego pokoju. Jeżeli tego nie zrobisz, starszy pies biędzie miał ochotę włączyć się do zabawy, szczenię zaś z pewnością wybierze jego towarzystwo. Ciebie samego może zirytować może fakt, że szczenię nie chce się bawić z tobą, a to z kolei sprawi, że szczenię jeszcze bardziej będzie wolało zabawę ze starszym psem, niż z podenerwowanym tobą.
warto również wychodzić na spacery tylko ze szczenięciem, bez starszego psa. Będziesz mógł mu poświęcić więcej czasu, a on sam będzie się uczył polegać na tobie, kiedy jest poza domem i bez drugiego psa.
Kiedy pozwalasz starszemu psu i szczenięciu na wspólną zabawę, przerywaj ją zawsze w momencie, kiedy przeradza się ona w nieakceptowane przez ciebie wybryki, szczenię staje się zbyt podniecone zabawą albo zaczyna podgryzać starszego psa. Jeżeli tego nie zrobisz, istnieje obawa, że na spacerach twoje szczenię będzie się zachowywać w podobny sposób w stosunku do innych psów. Te jednak mogą nie tolerować takiego zachowania, a kiedy szczenię podrośnie, może to skończyć się całkiem poważną awanturą.    
Jeżeli twój starszy pies przywoła czasem szczeniaka do porządku warcząc na niego lub przewracając na ziemię - nie przerywaj mu, chyba, że obawiasz się o bezpieczeństwo szczenięcia. Starszy pies czasami musi tak postąpić aby pokazać szczenięciu gdzie jest jego właściwe miejsce w stadzie.
Interweniując w takich sytuacjach, zakłócasz  naturalny układ sił, jaki się między nimi buduje. Zwracaj uwagę na wszelkie kontakty, jakie twoje szczenię ma z innymi psami, aż do momentu, kiedy dorośnie. Jeżeli nie pozwolisz, aby miało ono więcej kontaktów z psami niż z tobą, to możesz być pewien, że wyrośnie na psa bardziej zorientowanego na ludzi niż na psy. Z pewnością ułatwi ci to życie z nim i odpowiednie  ułożenie lub tresurę już jako dorosłego osobnika. Staraj się tworzyć
jak najsilniejszą więź między tobą a twoim szczenięciem. Sprawi to, że ono samo będzie się lepiej odnosić zarówno do
ciebie, jak i innych ludzi.

Dwa szcznięta z jednego miotu?

Często wiele osób kupuje od razu dwa szczenięta z jednego miotu, ponieważ "we dwójkę bywa raźniej". Więź, jaka istnieje między takimi szczeniętami, jest wyjątkowo silna - wszak są rodzeństwem - a umocni się jeszcze bardziej, jeżeli pozwolisz
im na stałe przebywanie tylko ze sobą.
Aby temu zapobiec, będziesz musiał znaleźć wystarczająco dużo czasu na zabawy i wychowanie każdego z osobna. Z tego też powodu nie jest dobrym pomysłem wychowywanie od razu dwóch szczeniąt w tym samym wieku, kiedy nie masz na to wystarczająco dużo czasu lub energii.

Inne zwierzęta w domu

Inne zwierzęta w domu również pomagają w socjalizacji szczenięcia oraz w nauce odpowiedniego zachowania w kontaktach z innymi stworzeniami.
Jeżeli bardzo młode szczenię zapoznamy z innym zwierzęciem, mieszkającym z nami pod jedym dachem, uzna je ono za jeszcze jednego członka swojej rodziny. Jako dorosły pies również będzie łatwiej tolerował inne zwierzęta gdyby się miały pojawić w twojej rodzinie. Instynkt gonienia, łapania i zagryzania małych, szybko biegających zwierząt może być jednak bardzo silny. Dlatego nie pozostawiaj szczenięcia sam na sam ze zwierzętami, które w takich sytuacjach mogłyby być przez nie zranione, a nawet zagryzione.